Psychoterapia uzależnień

W nowym podejściu patrzymy na nałóg nie tylko jak na problem z substancją czy zachowaniem, ale jak na sposób regulowania emocji i sygnał, że w relacjach było (lub jest) zbyt trudno. Jeśli w dzieciństwie bliskość była niepewna – raz była, raz znikała, albo wiązała się z bólem, brakiem uwagi czy nadmiarem kontroli – człowiek może dorastać z przekonaniem, że na nikim nie można polegać. Wtedy używka bywa „zastępczą więzią”: zawsze dostępna, przewidywalna, dająca chwilową ulgę. Działa jak proteza: na moment daje ukojenie, spokój, odwagę albo poczucie, że „wreszcie oddycham”. Tyle że w zamian powoli odcina od siebie i od innych.

Wiele osób uzależnionych zna ten paradoks: z jednej strony bardzo pragną bliskości, zrozumienia i oparcia, a z drugiej – boją się zależności, wstydu, oceny, porzucenia. Dlatego łatwiej zaufać czemuś, co nie stawia wymagań i nie rozczaruje… przynajmniej na początku. Z czasem jednak „substytut” zamienia się w pułapkę: zamiast pomagać, zaczyna rządzić nastrojem, relacjami i decyzjami. Pojawia się samotność, która jeszcze bardziej wzmacnia potrzebę ulgi – i koło się zamyka.

Co zmienia terapia oparta na takim rozumieniu uzależnienia?

• Zamiast pytać tylko „jak przestać?”, pytamy też „po co mi to było?” Co dawało picie, branie, granie, kompulsywne jedzenie czy przeglądanie telefonu do nocy? Jakie emocje to wyciszało? Jakie braki miało wypełnić?
• Uczymy się innych sposobów kojenia napięcia, ale bez moralizowania i zawstydzania. Często najpierw potrzebna jest stabilizacja: rozpoznawanie momentów ryzyka, łagodniejsze obchodzenie się ze sobą, szukanie wsparcia, które realnie działa.
• Przyglądamy się schematom w relacjach: ucieczce, odcinaniu się, zbytniemu dostosowaniu, lękowi przed bliskością, trudnościom z proszeniem o pomoc czy stawianiem granic. To właśnie tam często kryją się powody, dla których nałóg stał się „ratunkiem”.
• Budujemy doświadczenie bezpiecznej relacji terapeutycznej. To w tej relacji można stopniowo odzyskiwać zaufanie, uczyć się mówić o potrzebach, przeżywać trudne emocje bez ucieczki i zobaczyć siebie w bardziej życzliwym świetle.

Celem jest odzyskać wpływ na swoje życie: umieć przeżyć trudne emocje bez automatycznego sięgania po nałóg, budować więzi, które wspierają i trwają, mieć w sobie więcej spokoju niż przymusu. Dla wielu osób to pierwszy moment, kiedy odkrywają, że uzależnienie nie musi definiować ich na zawsze – może być sygnałem, że warto zacząć dbać o siebie inaczej.

Jeśli czujesz, że używka lub nałogowe zachowanie stało się Twoim sposobem na przetrwanie – nie musisz zostawać z tym sam/a. Zgłoś się do nas: wspólnie poszukamy bezpiecznej drogi wyjścia i rozwiązań dopasowanych do Twojej sytuacji. Pierwszy krok bywa najtrudniejszy, ale często to on otwiera przestrzeń na realną zmianę.

W Mokotowskim Centrum Psychoterapii z problemami uzależniania pracują: Beata Karpińska, Katarzyna Gerej, Agnieszka Such, Michał Kopeć, Roland Banaś i Katarzyna Bojarun.

To zespół specjalistów, który pomaga w leczeniu uzależnienia z uważnością na emocje, relacje i to, co stoi za objawem.